Ossenspook

Beschrijving

Tot aan het eind van de negentiende eeuw liep er iedere derde vrijdag van de maand het afgrijselijke ossenspook rond in Amsterdam. Dit wezen kwam tevoorschijn uit de achterste kelder van de Ossenspooksteeg en sloop naar buiten om vervolgens de straten te bevuilen en mensen lastig te vallen.

Het ossenspook was een spierwit wezen en leek op een lang uitgerekte, broodmagere heks met het hoofd van een os. Het had vurig rode ogen en een wijd gapende mond waaruit gruwelijke geluiden klonken en een vieze, gele zwavellucht walmde. Telkens als het schepsel door de straat slenterde, konden mensen het haast niet uithouden van de stank. Ook liep het ossenspook altijd achteruit. Vooruit kon het niet gaan, het spook was namelijk verdoemd.

Maar vreselijk stinken en nare geluiden maken was niet het enige kwaad wat het ossenspook deed. Het wezen had ook de neiging roerpennen te stelen en schepen te bekogelen met paardenpoep. Ook de schippers zelf kregen vaak een drol naar het hoofd geslingerd. Voor kinderen was het ossenspook ook niet al te aardig. Als het spook er een in zijn klauwen wist te krijgen, dan draaide die hen de nek om.

Gelukkig wordt het ossenspook al vele jaren niet meer waargenomen. Het verdween nadat er een koor kwam zingen in de Ronde Lutherse Kerk. Blijkbaar kon het wezen niet zo goed tegen het gezang en besloot toen maar te vertrekken.

Aantekening

De steeg waaruit het ossenspook kwam, zou oorspronkelijk de Osjespoortssteeg hebben geheten. Hier zat in 1622 de ingang, oftewel de poort, van brouwerij ‘t Osje. Dit verbasterde later naar Ossenspooksteeg, waarna mensen uiteindelijk verhalen begonnen te bedenken over een spook dat daar zou leven.

Bronnen

• Ter Gouw, J. (1874). Amstelodamiana I. p. 152.
• Van Maurik, J. (1904). Spookhuizen te Amsterdam. pp. 31-32.
• Custos. (1940). De gangen van Amsterdam. De groene Amsterdammer.